ǫrn
Old Norse
Etymology
From Proto-Germanic *arô, whence also Old English earn (English erne), Old Saxon arn.
Noun
ǫrn m (genitive arnar, plural ernir)
Declension
declension of ǫrn
| Singular | Plural | |||
| Indefinite | Definite | Indefinite | Definite | |
| Nominative | ǫrn | ǫrninn | ernir | ernirnir |
| Accusative | ǫrn | ǫrninn | ǫrnu | ǫrnuna |
| Dative | erni | erninum | ǫrnum | ǫrnunum |
| Genitive | arnar | arnarins | arna | arnanna |