θυγάτηρ

Ancient Greek

Alternative forms

• συγάτηρ (Laconian)
• 𐀶𐀏𐀳 (Mycenaean)

Etymology

From Proto-Hellenic (compare Mycenaean Greek 𐀶𐀏𐀳 (tu-ka-te)), from Proto-Indo-European *dʰugh₂tḗr. Cognate with Sanskrit दुहितृ (duhitṛ), Gothic 𐌳𐌰𐌿𐌷𐍄𐌰𐍂 (daúhtar), Old Church Slavonic дъщи (dŭšti), and Old English dohtor (English daughter).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /tʰyɡátɛ͜ɛr/

• (1st BC Egyptian): IPA: /tʰyɣáteːr/

• (4th AD Koine): IPA: /θyɣátir/

• (10th AD Byzantine): IPA: /θyɣátir/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /θiɣátiɾ/

Noun

θυγάτηρ (genitive θυγατέρος or θυγατρός); f, third declension; (thugatēr)

1. daughter
2. female slave, maid-servant

Inflection

Third declension of θυγάτηρ, θυγατέρος

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	θυγάτηρ	θυγατέρε	θυγατέρες
Genitive	θυγατέρος	θυγατέροιν	θυγατέρων
Dative	θυγατέρῐ	θυγατέροιν	θυγατράσι
Accusative	θυγατέρᾰ	θυγατέρε	θυγατέρᾰς
Vocative	θύγατερ	θυγατέρε	θυγατέρες

The singular genitive and dative are often contracted to θυγατρός and θυγατρί, especially in Attic works. Also, Epic has the dative plural: θυγατέρεσσι.

Derived terms

• θυγατριδή
• θυγατριδεύς
• θυγάτριον
• θυγατρίς
• θυγατρόγαμος
• θυγατρογόνος
• θυγατρόπαις
• θυγατροποιός

Descendants

• Greek: θυγατέρα (thygatéra)

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G2364