κρόκος

Ancient Greek

Etymology

Semitic loanword. Compare Akkadian kurkanū, Arabic كركم (kúrkum), and Hebrew כרכום (karkom).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /krókos/

• (1st BC Egyptian): IPA: /krókos/

• (4th AD Koine): IPA: /krókos/

• (10th AD Byzantine): IPA: /krókos/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /kɾókos/

Noun

κρόκος (genitive κρόκου) m, second declension; (krokos)

1. saffron, Crocus sativus
2. saffron (dye)
3. yolk (of an egg)

Inflection

Second declension of κρόκος, κρόκου

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	κρόκος	κρόκω	κρόκοι
Genitive	κρόκου	κρόκοιν	κρόκων
Dative	κρόκῳ	κρόκοιν	κρόκοις
Accusative	κρόκον	κρόκω	κρόκους
Vocative	κρόκε	κρόκω	κρόκοι

Derived terms

• κρὸκος λευκός (krokos leukos, “Crocus cancellatus”)
• κρὸκος ἀκανθώδης (krokos akanthōdēs, “safflower”)

References

• LSJ
• Robert S. P. Beekes (2009) Etymological Dictionary of Greek (Brill Academic Publishers)

---

Greek

Alternative forms

• κροκός

 (Frequency comparison: κρόκος: 98%, κροκός: 2%  source: Google Ελλάς , Oct 2010)

Noun

κρόκος (krókos) m,   plural κρόκοι

1. yolk, egg yolk.
2. (botany) crocus
3. (cooking) saffron (herb)

Declension

declension of κρόκος

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	κρόκος	κρόκοι
genitive (γενική)	κρόκου	κρόκων
accusative (αιτιατική)	κρόκο	κρόκους
vocative (κλητική)	κρόκε	κρόκοι

Synonyms

• ζαφορά f [3]