μένω

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *men-. Cognates include Latin maneō.

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /ménɔ͜ɔ/

• (1st BC Egyptian): IPA: /mɛ́noː/

• (4th AD Koine): IPA: /méno/

• (10th AD Byzantine): IPA: /méno/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /méno/

Verb

μένω (menō) future: μενέω/μενῶ aorist: ἔμεινα perfect: μεμένηκα

1. I stay, remain, stand fast
2. I persist, endure
3. I await, expect
4. I abide, observe

Inflection

    Present: μένω, μένομαι

number		singular			dual		plural
present		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	μένω	μένεις	μένει	μένετον	μένετον	μένομεν	μένετε	μένουσι(ν)
	subjunctive	μένω	μένῃς	μένῃ	μένητον	μένητον	μένωμεν	μένητε	μένωσι(ν)
	optative	μένοιμι	μένοις	μένοι	μένοιτον	μενοίτην	μένοιμεν	μένοιτε	μένοιεν
	imperative		μένε	μενέτω	μένετον	μενέτων		μένετε	μενόντων
middle/ passive	indicative	μένομαι	μένει/ μένῃ	μένεται	μένεσθον	μένεσθον	μενόμεθα	μένεσθε	μένονται
	subjunctive	μένωμαι	μένῃ	μένηται	μένησθον	μένησθον	μενώμεθα	μένησθε	μένωνται
	optative	μενοίμην	μένοιο	μένοιτο	μένοισθον	μενοίσθην	μενοίμεθα	μένοισθε	μένοιντο
	imperative		μένου	μενέσθω	μένεσθον	μενέσθων		μένεσθε	μενέσθων
		active				middle/passive
infinitive		μένειν				μένεσθαι
participle		μένων , μένουσα , μένον				μενόμενος , μενομένη , μενόμενον

    Imperfect: ἔμενον, ἐμενόμην

number		singular			dual		plural
imperfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἔμενον	ἔμενες	ἔμενε	ἐμένετον	ἐμενέτην	ἐμένομεν	ἐμένετε	ἔμενον
middle/ passive		ἐμενόμην	ἐμένου	ἐμένετο	ἐμένεσθον	ἐμενέσθην	ἐμενόμεθα	ἐμένεσθε	ἐμένοντο

    Imperfect: μένεσκον (Ionic, Epic)

number		singular			dual		plural
imperfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	μένεσκον	μένεσκες	μένεσκε	μενέσκετον	μενεσκέτην	μενέσκομεν	μενέσκετε	μένεσκον
middle/ passive		μενεσκόμην	μενέσκου	μενέσκετο	μενέσκεσθον	μενεσκέσθην	μενεσκόμεθα	μενέσκεσθε	μενέσκοντο

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G3306

---

Greek

Etymology

From Ancient Greek μένω (menō)

Verb

μένω (méno)    simple past:  έμεινα

1. stay, reside, live (somewhere)

   δεν μένω πια εδώ (I don't live here anymore)

2. stay, remain (in a condition)

   μένω ανύπαντρος (I remain single)

3. remain, be left over

   δεν μένει τίποτα (there is nothing left)

4. fail (examination)

Synonyms

• (stay): διαμένω (diaméno) (hotel, etc)
• (reside): κατοικώ (katoikó)
• (remain): απομένω (apoméno)
• (remain): παραμένω (paraméno)