μανός

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *men- (“small”). Cognates include Sanskrit मनाक् (manāk, “a little”), Old Armenian մանր (manr, “scantily”), Lithuanian meñkas (“small, insignificant”), Old Irish menb (“small”), Gothic 𐌼𐌹𐌽𐍃 (mins, “less”), Russian менее and Latin minuo (“lessen”), minus (“less”).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /manós/

• (1st BC Egyptian): IPA: /manós/

• (4th AD Koine): IPA: /manós/

• (10th AD Byzantine): IPA: /manós/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /manós/

Adjective

μανός m, μανή f, μανόν n; first/second declension; (manos)

1. porous
2. few, scanty
   1. of things happening at intervals, not often

Inflection

    First and second declension of μανός, μανή, μανόν

Number	Singular				Dual				Plural
Case \ Gender	Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	μανός	μανή	μανόν		μανώ	μανά	μανώ		μανοί	μαναί	μανά
Genitive	μανοῦ	μανῆς	μανοῦ		μανοῖν	μαναῖν	μανοῖν		μανῶν	μανῶν	μανῶν
Dative	μανῷ	μανῇ	μανῷ		μανοῖν	μαναῖν	μανοῖν		μανοῖς	μαναῖς	μανοῖς
Accusative	μανόν	μανήν	μανόν		μανώ	μανά	μανώ		μανούς	μανάς	μανά
Vocative	μανέ	μανή	μανόν		μανώ	μανά	μανώ		μανοί	μαναί	μανά

Antonyms

• (porous): πυκνός (puknos)
• (few): πυκνός (puknos)

References

• LSJ 8th edition