πίστις

Ancient Greek

Etymology

From πείθομαι "I am persuaded", passive form of πείθω "I persuade"

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /pístis/

• (1st BC Egyptian): IPA: /pístis/

• (4th AD Koine): IPA: /pístis/

• (10th AD Byzantine): IPA: /pístis/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /pístis/

Noun

πίστις (genitive πίστεως) f, third declension; (pistis)

1. trust in others, faith
2. belief in a higher power, faith
3. the state of being persuaded of something: belief, confidence, assurance
4. trust in a commercial sense: credit
5. faithfulness, honesty, trustworthiness, fidelity
6. that which gives assurance: treaty, oath, guarantee
7. means of persuasion: argument, proof
8. that which is entrusted

Inflection

Third declension of πίστῐς, πίστεως

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ πίστῐς	τὼ πίστει	αἱ πίστεις
Genitive	τῆς πίστεως	τοῖν πιστέοιν	τῶν πίστεων
Dative	τῇ πίστει	τοῖν πιστέοιν	ταῖς πίστεσῐ(ν)
Accusative	τὴν πίστῐν	τὼ πίστει	τὰς πίστεις
Vocative	πίστῐ	πίστει	πίστεις

Third declension of πίστῐς, πίστιος (Ionic, Epic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ πίστῐς	τὼ πίστιε	αἱ πίστιες
Genitive	τῆς πίστιος	τοῖν πιστίοιν	τῶν πιστίων
Dative	τῇ πίστῑ, πίστει	τοῖν πιστίοιν	ταῖς πίστῐσῐ(ν), πιστίεσῐ(ν), πίστεσῐ(ν)
Accusative	τὴν πίστῐν	τὼ πίστιε	τὰς πίστῑς, πίστιᾰς
Vocative	πίστῐ	πίστιε	πίστιες

Descendants

• Greek: πίστη (písti)

See also

• ἀγάπη
• ἐλπίς

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G4102