παράκλητος

Ancient Greek

Etymology

From παρακαλέω (parakaleō, “I call for help”), from παρά (para, “beside”) + καλέω (kaleō, “I call”)

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /paráklɛ͜ɛtos/

• (1st BC Egyptian): IPA: /parákleːtos/

• (4th AD Koine): IPA: /paráklitos/

• (10th AD Byzantine): IPA: /paráklitos/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /paɾáklitos/

Adjective

παράκλητος m, παράκλητος f, παράκλητον n; second declension; (paraklētos)

1. Called to aid, helping
2. (substantive) legal assistant, advocate
3. (substantive) One of who speaks on behalf: mediator, intercessor
4. (substantive) comforter, helper

Inflection

    Second declension of παράκλητος, παράκλητον

Number	Singular			Dual			Plural
Case \ Gender	Masculine / Feminine	Neuter		Masculine / Feminine	Neuter		Masculine / Feminine	Neuter
Nominative	παράκλητος	παράκλητον		παρακλήτω	παρακλήτω		παράκλητοι	παράκλητα
Genitive	παρακλήτου	παρακλήτου		παρακλήτοιν	παρακλήτοιν		παρακλήτων	παρακλήτων
Dative	παρακλήτῳ	παρακλήτῳ		παρακλήτοιν	παρακλήτοιν		παρακλήτοις	παρακλήτοις
Accusative	παράκλητον	παράκλητον		παρακλήτω	παρακλήτω		παρακλήτους	παράκλητα
Vocative	παράκλητε	παράκλητον		παρακλήτω	παρακλήτω		παράκλητοι	παράκλητα

References

• παράκλητος in A Greek-English Lexicon by Liddell & Scott, Clarendon Press, Oxford, 1940
• BDAG
• Strong’s concordance number: G3875

---

Greek

Etymology

From Ancient Greek παράκλητος

Noun

παράκλητος (paráklitos) m

1. Comforter (one who comforts).