προσδοκία

Ancient Greek

Etymology

From προσδοκάω (prosdokaō, “I expect”).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /prozdokí.a͜a/

• (1st BC Egyptian): IPA: /prozdokíaː/

• (4th AD Koine): IPA: /prozðokía/

• (10th AD Byzantine): IPA: /prozðocía/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /pɾozðocía/

Noun

προσδοκία (genitive προσδοκίας) f, first declension; (prosdokiā)

1. expectation
   • Luke 21:26

     ἀποψυχόντων ἀνθρώπων ἀπὸ φόβου καὶ προσδοκίας τῶν ἐπερχομένων τῇ οἰκουμένῃ· αἱ γὰρ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν σαλευθήσονται.

Inflection

First declension of προσδοκίᾱ, προσδοκίᾱς

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	προσδοκίᾱ	προσδοκίᾱ	προσδοκίαι
Genitive	προσδοκίᾱς	προσδοκίαιν	προσδοκιῶν
Dative	προσδοκίᾳ	προσδοκίαιν	προσδοκίαις
Accusative	προσδοκίᾱν	προσδοκίᾱ	προσδοκίᾱς
Vocative	προσδοκίᾱ	προσδοκίᾱ	προσδοκίαι

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G4329