προφητεία

Ancient Greek

Etymology

From προφήτης "speaker of a god", from πρό "before" + φημί "I tell"

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /propʰɛ͜ɛte͜é.a͜a/

• (1st BC Egyptian): IPA: /propʰeːtíːaː/

• (4th AD Koine): IPA: /proɸitía/

• (10th AD Byzantine): IPA: /profitía/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /pɾofitía/

Noun

προφητεία (genitive προφητείας) f, first declension; (prophēteiā)

1. the interpretation of the will of the gods: prophecy
2. (New Testament): preaching and teaching under the influence of the Holy Spirit

Inflection

First declension of προφητείᾱ, προφητείᾱς

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ προφητείᾱ	τὼ προφητείᾱ	αἱ προφητεῖαι
Genitive	τῆς προφητείᾱς	τοῖν προφητείαιν	τῶν προφητειῶν
Dative	τῇ προφητείᾳ	τοῖν προφητείαιν	ταῖς προφητείαις
Accusative	τὴν προφητείᾱν	τὼ προφητείᾱ	τὰς προφητείᾱς
Vocative	προφητείᾱ	προφητείᾱ	προφητεῖαι

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G4394