अविद्या

Sanskrit

Etymology

अ- (a-, “no”) +‎ विद्या (vidyā, “knowledge”)

Noun

अविद्या (avidyā) f

1. ignorance, particularly in spiritual or religious matters
2. (Vedanta) illusion, māyā (Buddh.)

Declension

    Feminine ā-stem declension of अविद्या

	Singular	Dual	Plural
Nominative	अविद्या (avidyā)	अविद्ये (avidye)	अविद्याः (avidyāḥ)
Vocative	अविद्ये (avidye)	अविद्ये (avidye)	अविद्याः (avidyāḥ)
Accusative	अविद्याम् (avidyām)	अविद्ये (avidye)	अविद्याः (avidyāḥ)
Instrumental	अविद्यया (avidyayā)	अविद्याभ्याम् (avidyābhyām)	अविद्याभिः (avidyābhiḥ)
Dative	अविद्यायै (avidyāyai)	अविद्याभ्याम् (avidyābhyām)	अविद्याभ्यः (avidyābhyaḥ)
Ablative	अविद्यायाः (avidyāyāḥ)	अविद्याभ्याम् (avidyābhyām)	अविद्याभ्यः (avidyābhyaḥ)
Genitive	अविद्यायाः (avidyāyāḥ)	अविद्ययोः (avidyayoḥ)	अविद्यानाम् (avidyānām)
Locative	अविद्यायाम् (avidyāyām)	अविद्ययोः (avidyayoḥ)	अविद्यासु (avidyāsu)

References

• Sir Monier Monier-Williams, A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, 1898, page 0108