तायु

Sanskrit

Etymology

From Proto-Indo-European *teh₂y- (“to steal”).

Noun

तायु (tāyú) m

1. thief
   • RV 1.50.2a

     अप तये तायवो यथा नक्षत्रा यन्त्यक्तुभिः |

     सूराय विश्वचक्षसे ||

     apa tye tāyavo yathā nakṣatrā yantyaktubhiḥ |

     sūrāya viśvacakṣase ||

     The constellations pass away, like thieves, together with their beams,

     Before the all-beholding Sun.

Declension

    Masculine u-stem declension of तायु

	Singular	Dual	Plural
Nominative	तायुः (tāyuḥ)	तायू (tāyū)	तायवः (tāyavaḥ)
Vocative	तायो (tāyo)	तायू (tāyū)	तायवः (tāyavaḥ)
Accusative	तायुम् (tāyum)	तायू (tāyū)	तायून् (tāyūn)
Instrumental	तायुना (tāyunā)	तायुभ्याम् (tāyubhyām)	तायुभिः (tāyubhiḥ)
Dative	तायवे (tāyave)	तायुभ्याम् (tāyubhyām)	तायुभ्यः (tāyubhyaḥ)
Ablative	तायोः (tāyoḥ)	तायुभ्याम् (tāyubhyām)	तायुभ्यः (tāyubhyaḥ)
Genitive	तायोः (tāyoḥ)	ताय्वोः (tāyvoḥ)	तायूनाम् (tāyūnām)
Locative	तायौ (tāyau)	ताय्वोः (tāyvoḥ)	तायुषु (tāyuṣu)

References

• Sir Monier Monier-Williams, A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, 1898, page 0443