नामकरण

Sanskrit

Etymology

नाम (nāma, “name”) +‎ करण (karaṇa, “making”)

Noun

नामकरण (nāmakaraṇa) m

1. nominal suffix (Nir.)

Declension

    Masculine a-stem declension of नामकरण

	Singular	Dual	Plural
Nominative	नामकरणः (nāmakaraṇaḥ)	नामकरणौ (nāmakaraṇau)	नामकरणाः (nāmakaraṇāḥ)
Vocative	नामकरण (nāmakaraṇa)	नामकरणौ (nāmakaraṇau)	नामकरणाः (nāmakaraṇāḥ)
Accusative	नामकरणम् (nāmakaraṇam)	नामकरणौ (nāmakaraṇau)	नामकरणान् (nāmakaraṇān)
Instrumental	नामकरणेन (nāmakaraṇena)	नामकरणाभ्याम् (nāmakaraṇābhyām)	नामकरणैः (nāmakaraṇaiḥ)
Dative	नामकरणाय (nāmakaraṇāya)	नामकरणाभ्याम् (nāmakaraṇābhyām)	नामकरणेभ्यः (nāmakaraṇebhyaḥ)
Ablative	नामकरणात् (nāmakaraṇāt)	नामकरणाभ्याम् (nāmakaraṇābhyām)	नामकरणेभ्यः (nāmakaraṇebhyaḥ)
Genitive	नामकरणस्य (nāmakaraṇasya)	नामकरणयोः (nāmakaraṇayoḥ)	नामकरणानाम् (nāmakaraṇānām)
Locative	नामकरणे (nāmakaraṇe)	नामकरणयोः (nāmakaraṇayoḥ)	नामकरणेषु (nāmakaraṇeṣu)

Noun

नामकरण (nāmakaraṇa) n

1. calling a person by a name (Sarvad.)
2. ceremony in which a child is given a name (Kauś.), etc.)

Declension

    Neuter a-stem declension of नामकरण

	Singular	Dual	Plural
Nominative	नामकरणम् (nāmakaraṇam)	नामकरणे (nāmakaraṇe)	नामकरणानि (nāmakaraṇāni)
Vocative	नामकरण (nāmakaraṇa)	नामकरणे (nāmakaraṇe)	नामकरणानि (nāmakaraṇāni)
Accusative	नामकरणम् (nāmakaraṇam)	नामकरणे (nāmakaraṇe)	नामकरणानि (nāmakaraṇāni)
Instrumental	नामकरणेन (nāmakaraṇena)	नामकरणाभ्याम् (nāmakaraṇābhyām)	नामकरणैः (nāmakaraṇaiḥ)
Dative	नामकरणाय (nāmakaraṇāya)	नामकरणाभ्याम् (nāmakaraṇābhyām)	नामकरणेभ्यः (nāmakaraṇebhyaḥ)
Ablative	नामकरणात् (nāmakaraṇāt)	नामकरणाभ्याम् (nāmakaraṇābhyām)	नामकरणेभ्यः (nāmakaraṇebhyaḥ)
Genitive	नामकरणस्य (nāmakaraṇasya)	नामकरणयोः (nāmakaraṇayoḥ)	नामकरणानाम् (nāmakaraṇānām)
Locative	नामकरणे (nāmakaraṇe)	नामकरणयोः (nāmakaraṇayoḥ)	नामकरणेषु (nāmakaraṇeṣu)

References

• Sir Monier Monier-Williams, A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, 1898, page 0536