ब्रह्मचर्य

Sanskrit

Noun

ब्रह्मचर्य (brahma-cárya) n

1. Brahmacharya: the study of the Veda
2. the state of an unmarried religious student
3. a state of continence and chastity

   in accusative with √grah, √car, √vas, ā-√gam, upa-√i — to practise chastity

Declension

    Neuter a-stem declension of ब्रह्मचर्य

	Singular	Dual	Plural
Nominative	ब्रह्मचर्यम् (brahmacaryam)	ब्रह्मचर्ये (brahmacarye)	ब्रह्मचर्याणि (brahmacaryāṇi)
Vocative	ब्रह्मचर्य (brahmacarya)	ब्रह्मचर्ये (brahmacarye)	ब्रह्मचर्याणि (brahmacaryāṇi)
Accusative	ब्रह्मचर्यम् (brahmacaryam)	ब्रह्मचर्ये (brahmacarye)	ब्रह्मचर्याणि (brahmacaryāṇi)
Instrumental	ब्रह्मचर्येण (brahmacaryeṇa)	ब्रह्मचर्याभ्याम् (brahmacaryābhyām)	ब्रह्मचर्यैः (brahmacaryaiḥ)
Dative	ब्रह्मचर्याय (brahmacaryāya)	ब्रह्मचर्याभ्याम् (brahmacaryābhyām)	ब्रह्मचर्येभ्यः (brahmacaryebhyaḥ)
Ablative	ब्रह्मचर्यात् (brahmacaryāt)	ब्रह्मचर्याभ्याम् (brahmacaryābhyām)	ब्रह्मचर्येभ्यः (brahmacaryebhyaḥ)
Genitive	ब्रह्मचर्यस्य (brahmacaryasya)	ब्रह्मचर्ययोः (brahmacaryayoḥ)	ब्रह्मचर्याणाम् (brahmacaryāṇām)
Locative	ब्रह्मचर्ये (brahmacarye)	ब्रह्मचर्ययोः (brahmacaryayoḥ)	ब्रह्मचर्येषु (brahmacaryeṣu)

Related terms

• ब्रह्मचारिन् (brahma-cārín)

Descendants

• Thai: พรหมจรรย์ (pom ma jan), พรหมจารี (pom ma jā rī)

References

• Sir Monier Monier-Williams, A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, 1898, page 0738