ἐρώμενος

Ancient Greek

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /erɔ͜ɔ́menos/

• (1st BC Egyptian): IPA: /ɛróːmɛnos/

• (4th AD Koine): IPA: /erómenos/

• (10th AD Byzantine): IPA: /erómenos/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /eɾómenos/

Participle

ἐρώμενος m, ἐρωμένη f, ἐρώμενον n, (active: ἐρῶν)

1. Present passive indicative participle of ἐράω

Inflection

    First and second declension of ἐρώμενος, ἐρωμένη, ἐρώμενον

Number	Singular				Dual				Plural
Case \ Gender	Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	ἐρώμενος	ἐρωμένη	ἐρώμενον		ἐρωμένω	ἐρωμένα	ἐρωμένω		ἐρώμενοι	ἐρώμεναι	ἐρώμενα
Genitive	ἐρωμένου	ἐρωμένης	ἐρωμένου		ἐρωμένοιν	ἐρωμέναιν	ἐρωμένοιν		ἐρωμένων	ἐρωμένων	ἐρωμένων
Dative	ἐρωμένῳ	ἐρωμένῃ	ἐρωμένῳ		ἐρωμένοιν	ἐρωμέναιν	ἐρωμένοιν		ἐρωμένοις	ἐρωμέναις	ἐρωμένοις
Accusative	ἐρώμενον	ἐρωμένην	ἐρώμενον		ἐρωμένω	ἐρωμένα	ἐρωμένω		ἐρωμένους	ἐρωμένας	ἐρώμενα
Vocative	ἐρώμενε	ἐρωμένη	ἐρώμενον		ἐρωμένω	ἐρωμένα	ἐρωμένω		ἐρώμενοι	ἐρώμεναι	ἐρώμενα