ἑτερογενής

Ancient Greek

Etymology

From ἕτερος (heteros, “other, another, different”) + γένος (genos, “kind”).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /heteroɡenɛ͜ɛ́s/

• (1st BC Egyptian): IPA: /hɛtɛroɣɛnéːs/

• (4th AD Koine): IPA: /eteroɣenís/

• (10th AD Byzantine): IPA: /eteroɣenís/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /eteɾoɣenís/

Adjective

ἑτερογενής m, ἑτερογενής f, ἑτερογενές n; third declension; (heterogenēs)

1. heterogenous; of different kinds

Inflection

    Third declension of ἑτερογενής, ἑτερογενές

Number	Singular			Dual			Plural
Case \ Gender	Masculine / Feminine	Neuter		Masculine / Feminine	Neuter		Masculine / Feminine	Neuter
Nominative	ἑτερογενής	ἑτερογενές		ἑτερογενεῖ	ἑτερογενεῖ		ἑτερογενεῖς	ἑτερογενῆ
Genitive	ἑτερογενοῦς	ἑτερογενοῦς		ἑτερογενοῖν	ἑτερογενοῖν		ἑτερογενῶν	ἑτερογενῶν
Dative	ἑτερογενεῖ	ἑτερογενεῖ		ἑτερογενοῖν	ἑτερογενοῖν		ἑτερογενέσι(ν)	ἑτερογενέσι(ν)
Accusative	ἑτερογενῆ	ἑτερογενές		ἑτερογενεῖ	ἑτερογενεῖ		ἑτερογενεῖς	ἑτερογενῆ
Vocative	ἑτερογενές	ἑτερογενές		ἑτερογενεῖ	ἑτερογενεῖ		ἑτερογενεῖς	ἑτερογενῆ

This paradigm comes from a contracted epsilon. Note that the accusative plural (ἑτερογενεῖς) does not follow the normal pattern for third declension, but rather takes on the form of the nominative.

References

• ἑτερογενής in A Greek-English Lexicon by Liddell & Scott, Clarendon Press, Oxford, 1940
• heterogenous in The Century Dictionary, The Century Co., New York, 1911