ἠθικός

Ancient Greek

Etymology

From ἦθος (ēthos, “character, moral nature”).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /ɛ͜ɛtʰikós/

• (1st BC Egyptian): IPA: /eːtʰikós/

• (4th AD Koine): IPA: /iθikós/

• (10th AD Byzantine): IPA: /iθikós/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /iθikós/

Adjective

ἠθικός m, ἠθική f, ἠθικόν n; first/second declension; (ēthikos)

1. of or for morals
2. moral
3. expressing character

Inflection

    First and second declension of ἠθικός, ἠθική, ἠθικόν

Number	Singular				Dual				Plural
Case \ Gender	Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	ἠθικός	ἠθική	ἠθικόν		ἠθικώ	ἠθικά	ἠθικώ		ἠθικοί	ἠθικαί	ἠθικά
Genitive	ἠθικοῦ	ἠθικῆς	ἠθικοῦ		ἠθικοῖν	ἠθικαῖν	ἠθικοῖν		ἠθικῶν	ἠθικῶν	ἠθικῶν
Dative	ἠθικῷ	ἠθικῇ	ἠθικῷ		ἠθικοῖν	ἠθικαῖν	ἠθικοῖν		ἠθικοῖς	ἠθικαῖς	ἠθικοῖς
Accusative	ἠθικόν	ἠθικήν	ἠθικόν		ἠθικώ	ἠθικά	ἠθικώ		ἠθικούς	ἠθικάς	ἠθικά
Vocative	ἠθικέ	ἠθική	ἠθικόν		ἠθικώ	ἠθικά	ἠθικώ		ἠθικοί	ἠθικαί	ἠθικά

References

• ἠθικός in A Greek-English Lexicon by Liddell & Scott, Clarendon Press, Oxford, 1940
• ethical in The Century Dictionary, The Century Co., New York, 1911