ὀρφανός

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *Hórbʰo-. Cognate with Latin orbus (“orphaned”), Sanskrit अर्भ (árbha, “small”), Old Armenian որբ (orb, “orphan”).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /orpʰanós/

• (1st BC Egyptian): IPA: /orpʰanós/

• (4th AD Koine): IPA: /orɸanós/

• (10th AD Byzantine): IPA: /orfanós/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /oɾfanós/

Adjective

ὀρφανός m, ὀρφανή f, ὀρφανόν n; first/second declension; (orphanos)

1. left orphan, without parents
2. childless
3. destitute, bereft
   • Κατά Ἰωάννην 14:18

     Οὐκ ἀφήσω ὑμᾶς ὀρφανούς· ἔρχομαι πρὸς ὑμᾶς.

     "I will not leave you destitute; I will come for you."

Inflection

In some writings, the adjective is declined -ός, -όν.

    First and second declension of ὀρφανός, ὀρφανή, ὀρφανόν

Number	Singular				Dual				Plural
Case \ Gender	Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	ὀρφανός	ὀρφανή	ὀρφανόν		ὀρφανώ	ὀρφανά	ὀρφανώ		ὀρφανοί	ὀρφαναί	ὀρφανά
Genitive	ὀρφανοῦ	ὀρφανῆς	ὀρφανοῦ		ὀρφανοῖν	ὀρφαναῖν	ὀρφανοῖν		ὀρφανῶν	ὀρφανῶν	ὀρφανῶν
Dative	ὀρφανῷ	ὀρφανῇ	ὀρφανῷ		ὀρφανοῖν	ὀρφαναῖν	ὀρφανοῖν		ὀρφανοῖς	ὀρφαναῖς	ὀρφανοῖς
Accusative	ὀρφανόν	ὀρφανήν	ὀρφανόν		ὀρφανώ	ὀρφανά	ὀρφανώ		ὀρφανούς	ὀρφανάς	ὀρφανά
Vocative	ὀρφανέ	ὀρφανή	ὀρφανόν		ὀρφανώ	ὀρφανά	ὀρφανώ		ὀρφανοί	ὀρφαναί	ὀρφανά

Related terms

• ὀρφανία
• ὀρφανίζω
• ὀρφανιστής

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G3737