aanhoren

Dutch

Etymology

From aan +‎ horen

Verb

aanhoren

1. to listen carefully to, to heed
2. to sound badly

Conjugation

Conjugation of aanhoren (weak, separable)

infinitive	aanhoren
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	hoor aan	hoorde aan	aanhoor	aanhoorde
2nd person singular	hoort aan	hoorde aan	aanhoort	aanhoorde
3rd person singular	hoort aan	hoorde aan	aanhoort	aanhoorde
plural	horen aan	hoorden aan	aanhoren	aanhoorden
subjunctive sing.1	hore aan	hoorde aan	aanhore	aanhoorde
subjunctive plur.1	horen aan	hoorden aan	aanhoren	aanhoorden
imperative sing.	hoor aan
imperative plur.1	hoort aan
participles	aanhorend	(hebben) aangehoord
1)Archaic.

Anagrams

• horen aan