abundus
Latin
Adjective
abundus m (feminine abunda, neuter abundum); first/second declension
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | abundus | abunda | abundum | abundī | abundae | abunda | |
| genitive | abundī | abundae | abundī | abundōrum | abundārum | abundōrum | |
| dative | abundō | abundae | abundō | abundīs | abundīs | abundīs | |
| accusative | abundum | abundam | abundum | abundōs | abundās | abunda | |
| ablative | abundō | abundā | abundō | abundīs | abundīs | abundīs | |
| vocative | abunde | abunda | abundum | abundī | abundae | abunda | |
References
- abundus in Charlton T. Lewis & Charles Short, A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press, 1879