aconitus
Latin
Etymology
New Latin; from aconītum (“monk's hood, aconite, poison”), from Ancient Greek ἀκόνιτον (akoniton, “wolf's bane”).
Adjective
aconītus m (feminine aconīta, neuter aconītum); first/second declension
Usage notes
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | aconītus | aconīta | aconītum | aconītī | aconītae | aconīta | |
| genitive | aconītī | aconītae | aconītī | aconītōrum | aconītārum | aconītōrum | |
| dative | aconītō | aconītae | aconītō | aconītīs | aconītīs | aconītīs | |
| accusative | aconītum | aconītam | aconītum | aconītōs | aconītās | aconīta | |
| ablative | aconītō | aconītā | aconītō | aconītīs | aconītīs | aconītīs | |
| vocative | aconīte | aconīta | aconītum | aconītī | aconītae | aconīta | |