adiuvans
Latin
Etymology
Present active participle of adiuvō (“I help, assist”).
Participle
adiuvāns m, f, and n (genitive adiuvantis); third declension
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | M.F. | N. | MM.FF. | NN. | |
| nominative | adiuvāns | adiuvāns | adiuvantēs | adiuvantia | |
| genitive | adiuvantis | adiuvantis | adiuvantium | adiuvantium | |
| dative | adiuvantī | adiuvantī | adiuvantibus | adiuvantibus | |
| accusative | adiuvantem | adiuvāns | adiuvantēs | adiuvantia | |
| ablative | adiuvante1 | adiuvante1 | adiuvantibus | adiuvantibus | |
| vocative | adiuvāns | adiuvāns | adiuvantēs | adiuvantia | |
1 But adiuvantī when used purely as an adjective.