admoniturus
Latin
Etymology
Future active participle of admoneō
Participle
admonitūrus m (feminine admonitūra, neuter admonitūrum); first/second declension
- about to admonish
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | admonitūrus | admonitūra | admonitūrum | admonitūrī | admonitūrae | admonitūra | |
| genitive | admonitūrī | admonitūrae | admonitūrī | admonitūrōrum | admonitūrārum | admonitūrōrum | |
| dative | admonitūrō | admonitūrae | admonitūrō | admonitūrīs | admonitūrīs | admonitūrīs | |
| accusative | admonitūrum | admonitūram | admonitūrum | admonitūrōs | admonitūrās | admonitūra | |
| ablative | admonitūrō | admonitūrā | admonitūrō | admonitūrīs | admonitūrīs | admonitūrīs | |
| vocative | admonitūre | admonitūra | admonitūrum | admonitūrī | admonitūrae | admonitūra | |