afwijzen

Dutch

Etymology

af +‎ wijzen

Pronunciation

• Audio

  (file)

Verb

afwijzen

1. to decline, reject

Conjugation

Conjugation of afwijzen (strong class 1, separable)

infinitive	afwijzen
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	wijs af	wees af	afwijs	afwees
2nd person singular	wijst af	wees af	afwijst	afwees
2nd person sing. (gij)	wijst af	weest af	afwijst	afweest
3rd person singular	wijst af	wees af	afwijst	afwees
plural	wijzen af	wezen af	afwijzen	afwezen
subjunctive sing.1	wijze af	weze af	afwijze	afweze
subjunctive plur.1	wijzen af	wezen af	afwijzen	afwezen
imperative sing.	wijs af
imperative plur.1	wijst af
participles	afwijzend	(hebben) afgewezen
1)Archaic.

Anagrams

• wijzen af