annotinus
Latin
Etymology
From annus.
Adjective
annōtinus m (feminine annōtina, neuter annōtinum); first/second declension
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | annōtinus | annōtina | annōtinum | annōtinī | annōtinae | annōtina | |
| genitive | annōtinī | annōtinae | annōtinī | annōtinōrum | annōtinārum | annōtinōrum | |
| dative | annōtinō | annōtinae | annōtinō | annōtinīs | annōtinīs | annōtinīs | |
| accusative | annōtinum | annōtinam | annōtinum | annōtinōs | annōtinās | annōtina | |
| ablative | annōtinō | annōtinā | annōtinō | annōtinīs | annōtinīs | annōtinīs | |
| vocative | annōtine | annōtina | annōtinum | annōtinī | annōtinae | annōtina | |