auxiliatus
Latin
Etymology
Perfect participle of auxilior
Participle
auxiliātus m (feminine auxiliāta, neuter auxiliātum); first/second declension
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | auxiliātus | auxiliāta | auxiliātum | auxiliātī | auxiliātae | auxiliāta | |
| genitive | auxiliātī | auxiliātae | auxiliātī | auxiliātōrum | auxiliātārum | auxiliātōrum | |
| dative | auxiliātō | auxiliātae | auxiliātō | auxiliātīs | auxiliātīs | auxiliātīs | |
| accusative | auxiliātum | auxiliātam | auxiliātum | auxiliātōs | auxiliātās | auxiliāta | |
| ablative | auxiliātō | auxiliātā | auxiliātō | auxiliātīs | auxiliātīs | auxiliātīs | |
| vocative | auxiliāte | auxiliāta | auxiliātum | auxiliātī | auxiliātae | auxiliāta | |