benauwen

Dutch

Etymology

From be- +‎ nauw.

Pronunciation

• Rhymes: -ɑu̯ən

Verb

benauwen

1. to confine, to enclose
2. to oppress
3. to distress

Conjugation

Conjugation of benauwen (weak, prefixed)

infinitive	benauwen
	present tense	past tense
1st person singular	benauw	benauwde
2nd person singular	benauwt	benauwde
3rd person singular	benauwt	benauwde
plural	benauwen	benauwden
subjunctive sing.1	benauwe	benauwde
subjunctive plur.1	benauwen	benauwden
imperative sing.	benauw
imperative plur.1	benauwt
participles	benauwend	(hebben) benauwd
1)Archaic.