bewijzen

Dutch

Etymology

From be- +‎ wijzen.

Verb

bewijzen

1. to prove
2. to confer (a favor)

Conjugation

Conjugation of bewijzen (strong class 1, prefixed)

infinitive	bewijzen
	present tense	past tense
1st person singular	bewijs	bewees
2nd person singular	bewijst	bewees
2nd person sing. (gij)	bewijst	beweest
3rd person singular	bewijst	bewees
plural	bewijzen	bewezen
subjunctive sing.1	bewijze	beweze
subjunctive plur.1	bewijzen	bewezen
imperative sing.	bewijs
imperative plur.1	bewijst
participles	bewijzend	(hebben) bewezen
1)Archaic.

Noun

bewijzen

1. plural form of bewijs