bilinç

Turkish

Etymology

• From Turkish "bilmek" (to know)

Pronunciation

• IPA: [bilintʃ]

• Audio

  (file)

Noun

bilinç (definite accusative bilinci, plural bilinçler)

1. consciousness

Declension

declension of bilinç

	singular (tekil)	plural (çoğul)
nominative (yalın)	bilinç	bilinçler
definite accusative (belirtme)	bilinci	bilinçleri
dative (yönelme)	bilince	bilinçlere
locative (bulunma)	bilinçte	bilinçlerde
ablative (çıkma)	bilinçten	bilinçlerden
genitive (tamlayan)	bilincin	bilinçlerin