binominis
Latin
Etymology
From bis (“double, twice”) + nōmen (“name”)
Adjective
binōminis m and f, binōmine n; third declension
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | M.F. | N. | MM.FF. | NN. | |
| nominative | binōminis | binōmine | binōminēs | binōminia | |
| genitive | binōminis | binōminis | binōminium | binōminium | |
| dative | binōminī | binōminī | binōminibus | binōminibus | |
| accusative | binōminem | binōmine | binōminēs | binōminia | |
| ablative | binōminī | binōminī | binōminibus | binōminibus | |
| vocative | binōminis | binōmine | binōminēs | binōminia | |