bonken

Dutch

Verb

bonken

1. (tegen) to bang (against), to smash (against)

   Ze bonkte als een zak aardappelen tegen het been van de reus -- She banged against the giant's leg like a sack of potatos (from de Grote Vriendelijk Reus).

Conjugation

Conjugation of bonken (weak)

infinitive	bonken
	present tense	past tense
1st person singular	bonk	bonkte
2nd person singular	bonkt	bonkte
3rd person singular	bonkt	bonkte
plural	bonken	bonkten
subjunctive sing.1	bonke	bonkte
subjunctive plur.1	bonken	bonkten
imperative sing.	bonk
imperative plur.1	bonkt
participles	bonkend	(hebben) gebonkt
1)Archaic.