breekbaar

Dutch

Etymology

breek (“stem of breken”) +‎ -baar

Adjective

breekbaar (comparative breekbaarder, superlative breekbaarst)

1. breakable, fragile

Declension

Declension of breekbaar

		positive	comparative	superlative
				attributive	predicative/adverbial
predicative/adverbial		breekbaar	breekbaarder
neuter singular	indefinite	breekbaar	breekbaarder
	definite	breekbare	breekbaardere	breekbaarste	breekbaarst, breekbaarste
common singular		breekbare	breekbaardere	breekbaarste	breekbaarste
plural		breekbare	breekbaardere	breekbaarste	breekbaarste
partitive		breekbaars	breekbaarders

Derived terms

• breekbaarheid