brekke
Norwegian
Etymology
From Middle Low German breken, from Old Saxon brekan, from Proto-Germanic *brekaną (“to break”).
Verb
brekke
West Frisian
Etymology
From Old Frisian breka, from Proto-Germanic *brekaną, from Proto-Indo-European *bʰrag-. Compare English break, Dutch breken, German brechen, Danish brække.
Verb
brekke
- To break
Conjugation
| Infinitive: brekke | ||||||||
| Present tense | Past tense | |||||||
| person | singular | plural | singular | plural | ||||
| 1st | ik | brek | wy | brekke | ik | briek, bruts | wy | brieken, brutsen |
| 2nd | do/dû | brekst | jimme | brekke | do/dû | briekst, brutst | jimme | brieken, brutsen |
| 3rd | hy/sy | brekt | hja | brekke | hy/sy | briek, bruts | hja | brieken, brutsen |
| Present participle | Imperative | Auxiliary | Past participle | |||||
| brekkend (brekkende) | brek | hawwe | brutsen | |||||