cognitus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of cognōscō (“know, recognise”).
Participle
cognitus m (feminine cognita, neuter cognitum); first/second declension
- known (from experience), recognised, having been recognised
- noted, acknowledged, having been acknowledged
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | cognitus | cognita | cognitum | cognitī | cognitae | cognita | |
| genitive | cognitī | cognitae | cognitī | cognitōrum | cognitārum | cognitōrum | |
| dative | cognitō | cognitae | cognitō | cognitīs | cognitīs | cognitīs | |
| accusative | cognitum | cognitam | cognitum | cognitōs | cognitās | cognita | |
| ablative | cognitō | cognitā | cognitō | cognitīs | cognitīs | cognitīs | |
| vocative | cognite | cognita | cognitum | cognitī | cognitae | cognita | |
Noun
cognitus (genitive cognitūs); m, fourth declension
- acquaintance (act of getting to know one)
Inflection
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | cognitus | cognitūs |
| genitive | cognitūs | cognituum |
| dative | cognituī | cognitibus |
| accusative | cognitum | cognitūs |
| ablative | cognitū | cognitibus |
| vocative | cognitus | cognitūs |