contiguus
Latin
Etymology
contig- (perfective active stem of contingō) + -uus
Pronunciation
Adjective
contiguus m (feminine contigua, neuter contiguum); first/second declension
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | contiguus | contigua | contiguum | contiguī | contiguae | contigua | |
| genitive | contiguī | contiguae | contiguī | contiguōrum | contiguārum | contiguōrum | |
| dative | contiguō | contiguae | contiguō | contiguīs | contiguīs | contiguīs | |
| accusative | contiguum | contiguam | contiguum | contiguōs | contiguās | contigua | |
| ablative | contiguō | contiguā | contiguō | contiguīs | contiguīs | contiguīs | |
| vocative | contigue | contigua | contiguum | contiguī | contiguae | contigua | |
Derived terms
- contiguitās (Late Latin)
Descendants
- English: contiguous