dictus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of dīcō (“say”)
Pronunciation
Participle
dictus m (feminine dicta, neuter dictum); first/second declension
- said, uttered; mentioned, spoken, having been said.
- declared, stated, having been declared.
- told, having been told.
- called, named, having been called.
- referred to, having been referred to.
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | dictus | dicta | dictum | dictī | dictae | dicta | |
| genitive | dictī | dictae | dictī | dictōrum | dictārum | dictōrum | |
| dative | dictō | dictae | dictō | dictīs | dictīs | dictīs | |
| accusative | dictum | dictam | dictum | dictōs | dictās | dicta | |
| ablative | dictō | dictā | dictō | dictīs | dictīs | dictīs | |
| vocative | dicte | dicta | dictum | dictī | dictae | dicta | |
Derived terms
Related terms
Related terms
Descendants
Noun
dictus (genitive dictūs); m, fourth declension
Inflection
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | dictus | dictūs |
| genitive | dictūs | dictuum |
| dative | dictuī | dictibus |
| accusative | dictum | dictūs |
| ablative | dictū | dictibus |
| vocative | dictus | dictūs |