doordringen

Dutch

Etymology 1

From door +‎ dringen.

Verb

doordringen

1. to penetrate

Conjugation

Conjugation of doordringen (strong class 3, separable)

infinitive	doordringen
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	dring door	drong door	doordring	doordrong
2nd person singular	dringt door	drong door	doordringt	doordrong
2nd person sing. (gij)	dringt door	drongt door	doordringt	doordrongt
3rd person singular	dringt door	drong door	doordringt	doordrong
plural	dringen door	drongen door	doordringen	doordrongen
subjunctive sing.1	dringe door	dronge door	doordringe	doordronge
subjunctive plur.1	dringen door	drongen door	doordringen	doordrongen
imperative sing.	dring door
imperative plur.1	dringt door
participles	doordringend	(hebben) doorgedrongen
1)Archaic.

Derived terms

• ondoordringbaar

Etymology 2

From door- +‎ dringen.

Verb

doordringen

1. to get through to, to convince

Conjugation

Conjugation of doordringen (strong class 3, prefixed)

infinitive	doordringen
	present tense	past tense
1st person singular	doordring	doordrong
2nd person singular	doordringt	doordrong
2nd person sing. (gij)	doordringt	doordrongt
3rd person singular	doordringt	doordrong
plural	doordringen	doordrongen
subjunctive sing.1	doordringe	doordronge
subjunctive plur.1	doordringen	doordrongen
imperative sing.	doordring
imperative plur.1	doordringt
participles	doordringend	(hebben) doordrongen
1)Archaic.

Anagrams

• dringen door