doorgeven

Dutch

Etymology

door + geven

Verb

doorgeven

1. to pass on

Conjugation

Conjugation of doorgeven (strong class 5, separable)

infinitive	doorgeven
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	geef door	gaf door	doorgeef	doorgaf
2nd person singular	geeft door	gaf door	doorgeeft	doorgaf
2nd person sing. (gij)	geeft door	gaaft door	doorgeeft	doorgaaft
3rd person singular	geeft door	gaf door	doorgeeft	doorgaf
plural	geven door	gaven door	doorgeven	doorgaven
subjunctive sing.1	geve door	gave door	doorgeve	doorgave
subjunctive plur.1	geven door	gaven door	doorgeven	doorgaven
imperative sing.	geef door
imperative plur.1	geeft door
participles	doorgevend	(hebben) doorgegeven
1)Archaic.

Anagrams

• geven door, oorvegend