• Home
  • Random
  • Watchlist
  • Uploads
  • Settings
  • Log in

finitivus

Latin

Etymology

From fīniō (“finish; limit; appoint”).

Adjective

fīnītīvus m (feminine fīnītīva, neuter fīnītīvum); first/second declension

  1. final
  2. (in rhetoric) defining, explaining
  3. (in grammar) definite; indicative

Inflection

Number Singular Plural
Case \ Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative fīnītīvus fīnītīva fīnītīvum fīnītīvī fīnītīvae fīnītīva
genitive fīnītīvī fīnītīvae fīnītīvī fīnītīvōrum fīnītīvārum fīnītīvōrum
dative fīnītīvō fīnītīvae fīnītīvō fīnītīvīs fīnītīvīs fīnītīvīs
accusative fīnītīvum fīnītīvam fīnītīvum fīnītīvōs fīnītīvās fīnītīva
ablative fīnītīvō fīnītīvā fīnītīvō fīnītīvīs fīnītīvīs fīnītīvīs
vocative fīnītīve fīnītīva fīnītīvum fīnītīvī fīnītīvae fīnītīva

Related terms

  • fīnālis
  • fīniēns
  • fīniō
  • fīnis
  • fīnitimus
  • fīnītiō
  • fīnītor
  • fīnītus

References

  • finitivus in Charlton T. Lewis & Charles Short, A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press, 1879
↑Jump back a section
Last modified on 21 April 2009, at 17:41
  • Wiktionary ™

    • Mobile
    • Desktop
  • Text is available under CC BY-SA 3.0; additional terms may apply.
  • Terms of Use
  • Privacy