• Home
  • Random
  • Watchlist
  • Uploads
  • Settings
  • Log in

functus

Latin

Verb

fūnctus esse

  1. perfect active infinitive of fungor

Participle

fūnctus m (feminine fūncta, neuter fūnctum); first/second declension

  1. performed, executed

Inflection

Number Singular Plural
Case \ Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative fūnctus fūncta fūnctum fūnctī fūnctae fūncta
genitive fūnctī fūnctae fūnctī fūnctōrum fūnctārum fūnctōrum
dative fūnctō fūnctae fūnctō fūnctīs fūnctīs fūnctīs
accusative fūnctum fūnctam fūnctum fūnctōs fūnctās fūncta
ablative fūnctō fūnctā fūnctō fūnctīs fūnctīs fūnctīs
vocative fūncte fūncta fūnctum fūnctī fūnctae fūncta
↑Jump back a section

Read in another language

This page is available in 2 languages

  • Français
  • Malagasy
Last modified on 26 December 2012, at 08:33
  • Wiktionary ™

    • Mobile
    • Desktop
  • Text is available under CC BY-SA 3.0; additional terms may apply.
  • Terms of Use
  • Privacy