functus
Latin
Verb
fūnctus esse
- perfect active infinitive of fungor
Participle
fūnctus m (feminine fūncta, neuter fūnctum); first/second declension
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | fūnctus | fūncta | fūnctum | fūnctī | fūnctae | fūncta | |
| genitive | fūnctī | fūnctae | fūnctī | fūnctōrum | fūnctārum | fūnctōrum | |
| dative | fūnctō | fūnctae | fūnctō | fūnctīs | fūnctīs | fūnctīs | |
| accusative | fūnctum | fūnctam | fūnctum | fūnctōs | fūnctās | fūncta | |
| ablative | fūnctō | fūnctā | fūnctō | fūnctīs | fūnctīs | fūnctīs | |
| vocative | fūncte | fūncta | fūnctum | fūnctī | fūnctae | fūncta | |