grandinare
Italian
Etymology
From Latin grandināre, present infinitive of grandinat (“it hails”).
Verb
grandinare (impersonal)
- To hail (down)
Related terms
Conjugation
Conjugation of grandinare
| infinitive | grandinare | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| auxiliary verb | gerund | grandinando | ||||
| present participle | grandinante | past participle | grandinato | |||
| person | singular | plural | ||||
| first | second | third | first | second | third | |
| indicative | io | tu | lui/lei | noi | voi | essi/esse |
| present | grandina | grandinano | ||||
| imperfect | grandinava | grandinavano | ||||
| past historic | grandinò | grandinarono | ||||
| future | grandinerà | grandineranno | ||||
| conditional | io | tu | lui/lei | noi | voi | essi/esse |
| present | grandinerebbe | grandinerebbero | ||||
| subjunctive | che io | che tu | che lui/che lei | che noi | che voi | che essi/che esse |
| present | grandini | grandinino | ||||
| imperfect | grandinasse | grandinassero | ||||
| imperative | - | tu | lui/lei | noi | voi | essi/esse |
| grandini | grandinino | |||||