habitus
English
Etymology
From Latin habitus (“habit”), from habeō (“have; maintain”).
Noun
habitus (plural habitus)
Translations
References
- habitus in Webster’s Revised Unabridged Dictionary, G. & C. Merriam, 1913
Anagrams
Dutch
Etymology
From Latin habitus (“habit”), from habeō (“have; maintain”).
Noun
habitus m (plural habitussen)
- manner, behaviour
- general physical appearance such as shape of the body
- (zoology) general appearance and/or behaviour of a plant
Finnish
Noun
habitus
Declension
|
Declension of habitus (type vastaus)
|
Synonyms
Latin
Etymology
Perfect passive participle of habeō (“have”).
Participle
habitus m (feminine habita, neuter habitum); first/second declension
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | habitus | habita | habitum | habitī | habitae | habita | |
| genitive | habitī | habitae | habitī | habitōrum | habitārum | habitōrum | |
| dative | habitō | habitae | habitō | habitīs | habitīs | habitīs | |
| accusative | habitum | habitam | habitum | habitōs | habitās | habita | |
| ablative | habitō | habitā | habitō | habitīs | habitīs | habitīs | |
| vocative | habite | habita | habitum | habitī | habitae | habita | |
Noun
habitus (genitive habitūs); m, fourth declension
Inflection
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | habitus | habitūs |
| genitive | habitūs | habituum |
| dative | habituī | habitibus |
| accusative | habitum | habitūs |
| ablative | habitū | habitibus |
| vocative | habitus | habitūs |
Descendants
Read in another language
This page is available in 12 languages