illativus

      Latin

      Alternative forms

      • inlātīvus

      Etymology

      From illātus, perfect passive participle of inferō (carry or bring into somewhere; bury; conclude), from in + ferō (bear, carry; suffer).

      Adjective

      illātīvus m (feminine illātīva, neuter illātīvum); first/second declension

      1. inferring, concluding, illative

      Inflection

      Number Singular Plural
      Case \ Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
      nominative illātīvus illātīva illātīvum illātīvī illātīvae illātīva
      genitive illātīvī illātīvae illātīvī illātīvōrum illātīvārum illātīvōrum
      dative illātīvō illātīvae illātīvō illātīvīs illātīvīs illātīvīs
      accusative illātīvum illātīvam illātīvum illātīvōs illātīvās illātīva
      ablative illātīvō illātīvā illātīvō illātīvīs illātīvīs illātīvīs
      vocative illātīve illātīva illātīvum illātīvī illātīvae illātīva

      Derived terms

      Related terms

      Descendants

      References

      • illativus in Charlton T. Lewis & Charles Short, A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press, 1879
      ↑Jump back a section

      Read in another language

      This page is available in 1 language

      Last modified on 9 January 2010, at 00:06