inlijven

Dutch

Etymology

in +‎ lijf +‎ -en

Verb

inlijven

1. to incorporate

Conjugation

Conjugation of inlijven (weak, separable)

infinitive	inlijven
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	lijf in	lijfde in	inlijf	inlijfde
2nd person singular	lijft in	lijfde in	inlijft	inlijfde
3rd person singular	lijft in	lijfde in	inlijft	inlijfde
plural	lijven in	lijfden in	inlijven	inlijfden
subjunctive sing.1	lijve in	lijfde in	inlijve	inlijfde
subjunctive plur.1	lijven in	lijfden in	inlijven	inlijfden
imperative sing.	lijf in
imperative plur.1	lijft in
participles	inlijvend	(hebben) ingelijfd
1)Archaic.

Anagrams

• lijven in