intemeratus

Latin

Etymology

From in- (“without, not”) + temerātus (“defiled, dishonored”).

Adjective

intemerātus m (feminine intemerāta, neuter intemerātum); first/second declension

1. undefiled, unviolated, unimpaired, inviolate, chaste, virgin, pure

Inflection

Number	Singular				Plural
Case \ Gender	Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter
nominative	intemerātus	intemerāta	intemerātum		intemerātī	intemerātae	intemerāta
genitive	intemerātī	intemerātae	intemerātī		intemerātōrum	intemerātārum	intemerātōrum
dative	intemerātō	intemerātae	intemerātō		intemerātīs	intemerātīs	intemerātīs
accusative	intemerātum	intemerātam	intemerātum		intemerātōs	intemerātās	intemerāta
ablative	intemerātō	intemerātā	intemerātō		intemerātīs	intemerātīs	intemerātīs
vocative	intemerāte	intemerāta	intemerātum		intemerātī	intemerātae	intemerāta

Synonyms

• (pure, chaste): castus, immaculātus, incorruptus, pudīcus, pūrus

Antonyms

• (pure, chaste): adulter, adulterīnus, cinaedicus, immundus, impudīcus, impūrus, incestus

Derived terms

• intemerātē

Related terms

• intemerābilis
• intemerandus

Descendants

• English: intemerate

References

• intemeratus in Charlton T. Lewis & Charles Short, A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press, 1879