intermissus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of intermittō
Participle
intermissus m (feminine intermissa, neuter intermissum); first/second declension
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | intermissus | intermissa | intermissum | intermissī | intermissae | intermissa | |
| genitive | intermissī | intermissae | intermissī | intermissōrum | intermissārum | intermissōrum | |
| dative | intermissō | intermissae | intermissō | intermissīs | intermissīs | intermissīs | |
| accusative | intermissum | intermissam | intermissum | intermissōs | intermissās | intermissa | |
| ablative | intermissō | intermissā | intermissō | intermissīs | intermissīs | intermissīs | |
| vocative | intermisse | intermissa | intermissum | intermissī | intermissae | intermissa | |