Etymology
keimailla (“to flirt”) + -u
Noun
keimailu
- flirt, coquetry
Declension
Declension of keimailu (type palvelu)
|
singular |
plural |
|---|
| nominative |
keimailu |
keimailut |
|---|
| genitive |
keimailun |
keimailujen keimailuiden keimailuitten |
|---|
| partitive |
keimailua |
keimailuja keimailuita |
|---|
| accusative |
keimailu keimailun |
keimailut |
|---|
| inessive |
keimailussa |
keimailuissa |
|---|
| elative |
keimailusta |
keimailuista |
|---|
| illative |
keimailuun |
keimailuihin |
|---|
| adessive |
keimailulla |
keimailuilla |
|---|
| ablative |
keimailulta |
keimailuilta |
|---|
| allative |
keimailulle |
keimailuille |
|---|
| essive |
keimailuna |
keimailuina |
|---|
| translative |
keimailuksi |
keimailuiksi |
|---|
| instructive |
– |
keimailuin |
|---|
| abessive |
keimailutta |
keimailuitta |
|---|
| comitative |
– |
keimailuineen |
|---|
|