komşu

Turkish

Etymology

From Old Turkic konşı, from Proto-Turkic *Kon-.

Noun

komşu

1. neighbour (a person living on adjacent or nearby land)

   küçük bir çocukken çok sevdiğim komşularım vardı.

   when I was a little child, I had neighbours whom I loved so much.

Declension

declension of komşu

	singular (tekil)	plural (çoğul)
nominative (yalın)	komşu	komşular
definite accusative (belirtme)	komşuyu	komşuları
dative (yönelme)	komşuya	komşulara
locative (bulunma)	komşuda	komşularda
ablative (çıkma)	komşudan	komşulardan
genitive (tamlayan)	komşunun	komşuların

Descendants

Albanian: komshi Bulgarian: комшия

Serbo-Croatian: Cyrillic: комшија Roman: komšija