kortsluiten

Dutch

Etymology

From kort +‎ sluiten.

Verb

kortsluiten

1. to communicate directly, to make arrangements
2. to short circuit

Conjugation

Conjugation of kortsluiten (strong class 2, separable)

infinitive	kortsluiten
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	sluit kort	sloot kort	kortsluit	kortsloot
2nd person singular	sluit kort	sloot kort	kortsluit	kortsloot
3rd person singular	sluit kort	sloot kort	kortsluit	kortsloot
plural	sluiten kort	sloten kort	kortsluiten	kortsloten
subjunctive sing.1	sluite kort	slote kort	kortsluite	kortslote
subjunctive plur.1	sluiten kort	sloten kort	kortsluiten	kortsloten
imperative sing.	sluit kort
imperative plur.1	sluit kort
participles	kortsluitend	(hebben) kortgesloten
1)Archaic.

Derived terms

• kortsluiting

Anagrams

• sluiten kort