liefhebben

Dutch

Pronunciation

• IPA: /ˈlifˌɦɛbə(n)/

Etymology

From lief +‎ hebben.

Verb

liefhebben

1. to love (to have a strong affection for)

Conjugation

Conjugation of liefhebben (weak, irregular, separable)

infinitive	liefhebben
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	heb lief	had lief	liefheb	liefhad
2nd person singular	hebt lief	had lief	liefhebt	liefhad
2nd person sing. (u)	hebt lief, heeft lief	had lief	liefhebt, liefheeft	liefhad
2nd person sing. (gij)	hebt lief	hadt lief	liefhebt	liefhadt
3rd person singular	heeft lief	had lief	liefheeft	liefhad
plural	hebben lief	hadden lief	liefhebben	liefhadden
subjunctive sing.1	hebbe lief	hadde lief	liefhebbe	liefhadde
subjunctive plur.1	hebben lief	hadden lief	liefhebben	liefhadden
imperative sing.	heb lief
imperative plur.1	hebt lief
participles	liefhebbend	(hebben) liefgehad
1)Archaic.

Synonyms

• houden van

Anagrams

• hebben lief