locutus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of loquor (“talk, speak”)
Pronunciation
Participle
locūtus m (feminine locūta, neuter locūtum); first/second declension
- spoken, having spoken.
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | locūtus | locūta | locūtum | locūtī | locūtae | locūta | |
| genitive | locūtī | locūtae | locūtī | locūtōrum | locūtārum | locūtōrum | |
| dative | locūtō | locūtae | locūtō | locūtīs | locūtīs | locūtīs | |
| accusative | locūtum | locūtam | locūtum | locūtōs | locūtās | locūta | |
| ablative | locūtō | locūtā | locūtō | locūtīs | locūtīs | locūtīs | |
| vocative | locūte | locūta | locūtum | locūtī | locūtae | locūta | |